Owies zwyczajny

Programy partnerskie Jednoroczna trawa wiechowata, 60-150 cm wysokości, z prosto wzniesionym, pustym źdźbłem. Liście równowąskolancetowate, u nasady bez uszek (tym różni się od żyta, jęczmienia i pszenicy), języczek liściowy krótki z trójkątnie zaostrzonymi ząbkami. Kwiaty zwykle skupione po 2-4 w kioskach, które razem tworzą luźną wielostronną wiechę z odstającymi gałązkami. Siedlisko: Uprawiany na polach; w Alpach do wysokości 1800 m n.p.m.; w Polsce w górach do 1000 m n.p.m. Rozmieszczenie: Pierwotnie występował dziko w południowo-zachodniej Azji i na Bałkanach. Dzisiaj uprawiany w całej Europie Środkowej i Północnej aż po środkową Skandynawię, głównie między 45 a 65 równoleżnikiem. W Niemczech i w Polsce rozpowszechnione zboże spożywcze i pastewne, często także dziczejące. Okres kwitnienia: Czerwiec i lipiec. Uwagi ogólne: Znany już od starożytności. Substancje zawarte w roślinie: Ziarno owsa [Fructus] zawiera: skrobię, biologicznie wysokowartościowe białka, witaminę B, saponiny o działaniu bakteriobójczym; słoma owsiana (Stramentum): krzemionkę, cukier, wapń, pektyny, woski. Zastosowanie i działanie: Ziarno owsa: łagodny środek uspokajający; tworzy ochronny śluz przy nieżytach żołądka; wzmacniający podczas rekonwalescencji. Uwaga: niebezpieczeństwo biegunki; diabetycy: kwasica. Słoma owsiana: dodatek do kąpieli przy różnych chorobach skóry (według Sebastiana Kneippa). Język angielski